Tragiczne wieści. Góry, które miały dać ciszę, przyniosły niewyobrażalny ból

Miała to być zwykła wędrówka. Chwila oddechu, samotne myśli na górskim szlaku, cisza Beskidu Sądeckiego. Nikt nie przypuszczał, że ten styczniowy dzień zapisze się w pamięci bliskich Pawła Kościsza jako jeden z najczarniejszych.

55-latek wyszedł z domu z zamiarem krótkiej wyprawy w okolice Krynicy-Zdroju. Nie zabrał ze sobą niczego, co mogłoby zwiastować dramat. Gdy jednak zapadł wieczór, a telefon milczał, niepokój zaczął przeradzać się w strach. Każda kolejna godzina bez wieści była jak ciężar, którego nie dało się już unieść.

Rozpoczęły się intensywne poszukiwania. Ratownicy GOPR, policjanci i zwykli mieszkańcy regionu połączyli siły, pokazując, że w obliczu ludzkiej tragedii potrafimy być razem. Przeczesywano szlaki, lasy, boczne drogi. Sprawdzano każdy sygnał, każdą informację, każdą nadzieję.

Ta nadzieja gasła powoli.

Po kilku godzinach walki z czasem nadeszła wiadomość, której wszyscy się obawiali. Ciało Pawła odnaleziono na terenie ogródków działkowych na osiedlu Falkowa w Nowym Sączu. Zamiast ulgi – rozpacz. Zamiast powrotu – cisza, która zostaje na zawsze.

– Z głębokim żalem informujemy, że potwierdził się najczarniejszy scenariusz. Ciało zaginionego Pawła zostało dziś po południu odnalezione na terenie zurbanizowanym w rejonie Nowego Sącza. Rodzinie oraz bliskim składamy najszczersze kondolencje i wyrazy współczucia. Dziękujemy wszystkim służbom ratunkowym oraz internautom za ogromne zaangażowanie, pomoc i udostępnianie informacji. Ta sytuacja pokazała, że w chwilach zagrożenia potrafimy się zjednoczyć i działać razem – napisali koledzy i przyjaciele z GOPR Krynicy-Zdój.

Dla rodziny i przyjaciół świat zatrzymał się w jednym momencie. Pozostały pytania bez odpowiedzi, wspomnienia wspólnych rozmów i myśl, że czasem wystarczy jeden krok, jeden dzień, by życie zmieniło się nieodwracalnie.

Ratownicy przekazali wyrazy współczucia bliskim zmarłego i podziękowali wszystkim, którzy nie pozostali obojętni.

Dziś Beskid Sądecki milczy. A w tej ciszy słychać coś jeszcze – żal, współczucie i pamięć o człowieku, który już nie wróci ze swojego ostatniego szlaku.