Londyn na ścianie. Jak Liceum w Starym Sączu rysuje swoją opowieść

Ten mural nie pojawił się „z dnia na dzień”. W Liceum w Starym Sączu tworzenie kompozycji było tak samo ważne, jak finał. Najpierw — rozmowy i wybór koncepcji (panorama Londynu w wersji komiksowej), potem — praca warsztatowa z artystą, wreszcie — żmudny, satysfakcjonujący proces budowania obrazu warstwa po warstwie. Do tekstu dołączamy zdjęcia z kolejnych etapów, by pokazać, jak z notatki i szkicu rodzi się wspólny znak na ścianie.

Zaczęło się od wstępnych szkiców pastelową kredką techniczną. To tutaj zapadły kluczowe decyzje: kadrowanie panoramy, układ mostów i dominant architektonicznych, rytm linii horyzontu, rozmieszczenie akcentów kolorystycznych. Założenie było jasne — elementy Londynu mają być rozpoznawalne, ale nie realistyczne. Estetyka komiksu dawała lekkość, dynamikę i jasny odczyt z perspektywy całej sali języka angielskiego: wyraźne kontury, uproszczenia form, czytelna narracja wizualna.

Kiedy konstrukcja rysunku „zaskoczyła”, przeszliśmy do podmalówki. Najpierw pierwsze warstwy farby — spokojne, bazowe tony, które stabilizują późniejsze plamy i chronią ścianę. Dopiero na nich kładzie się farby wierzchnie, mocniejsze i bardziej nasycone, budujące światło, kontrast i charakter detalu. Warstwowość ma tu znaczenie nie tylko estetyczne, ale i praktyczne: pozwala kontrolować czytelność z różnych odległości i zapobiega „znikaniu” linii w świetle dziennym. To etap, w którym szczególnie widać, że sztuka w szkole to praca zespołowa: ktoś prowadzi kontur, ktoś uzupełnia płaszczyznę, ktoś pilnuje proporcji i skali.

W akcji bierze udział dziesięć uczennic — i to nie tylko przy samej ścianie. Ich zadaniem jest również przygotowanie projektów przypinek, które staną się tematycznym dopełnieniem muralu. To małe formy, ale poważne decyzje: własna estetyka, wybór motywu-sali lekcyjnej (historia, muzyka, biologia), pomysł, zestaw kolorów i samodzielne wykonanie przez uczniów. Przypinka to mikro-mural, który można zabrać ze sobą — materialna pamięć procesu i narzędzie budowania wspólnoty. Kto przyjdzie na odsłonięcie, zabierze kawałek tej opowieści dalej.

Po drodze obowiązywały proste, ale ważne zasady: BHP pracy na ścianie, klarowny harmonogram, krótkie briefy zadaniowe, a także dokumentacja — zdjęcia i krótkie opisy, które później układają się w relację dla mediów szkolnych i lokalnych. Dzięki temu każdy etap ma swój ślad, a praca uczennic i uczniów jest widoczna i policzalna: godziny, kroki, odpowiedzialności.

Dlaczego o tym opowiadamy tak szczegółowo? Bo to właśnie tu, w szczegółach, widać edukację w działaniu. Mural w klasie angielskiej to nie tylko dekoracja. To żywy podręcznik: nazwy, symbole, konteksty kulturowe; punkt wyjścia do rozmów na lekcji, inspiracja do projektów językowych i kulturowych. A jednocześnie — szkoła obywatelska: uczniowie planują, uzgadniają, dostarczają na czas i biorą odpowiedzialność za wspólny efekt.

Dla Liceum w Starym Sączu ten projekt jest kontynuacją drogi wyznaczonej przez MAPO (Młodzieżową Akademię Partycypacji Obywatelskiej) — ścieżek rozwijanych z afiliacją MEN. Tam młodzi uczyli się współdecydowania i publicznej prezentacji efektów; tutaj — zamieniają te kompetencje w obraz, który zostaje na ścianie i pracuje przez lata.

Na końcu nie ma „kropki”, jest przecinek. Po odsłonięciu przyjdą kolejne pomysły: następne przypinki, rozwinięcia motywów, może druga ściana lub mikroinstalacja typograficzna. Bo najważniejsze w tym wszystkim jest to, że młodzi zobaczyli cały proces i wiedzą, że potrafią. A kiedy uczniowie widzą, że potrafią — szkoła zaczyna mówić ich głosem.

_______________ 

Zadanie finansowane ze środków Ministerstwa Edukacji Narodowej, realizowane w ramach programu „Młodzi obywatele” na 2025 r.

GALERIA ZDJĘĆ